Typy użytkowe i rasy indyków

Nazwa tej rasy pochodzi od amerykańskiej stacji doświadczalnej, w której została wyhodowana. W 1960 r. importowano indyki Beltsville do Polski. Według dotychczasowych obserwacji rasa ta aklimatyzuje się u nas dobrze. Pokrój i ubarwienie. Indyki Beltsville (rys. 2.33 i 2.34) są przedstawicielami najmniejszej z amerykańskich ras, mają dość krępą budowę i stosunkowo długi mostek obficie umięśniony (mięso białe). Upierzenie rasy Beltsville jest czysto białe z wyjątkiem pędzla u nasady szyi, który jest kruczoczarny. Żółty odcień upierzenia nie jest pożądany, gdyż w przemyśle zdobniczym używa się białych piór indyczych. Barwa skóry jest biała, czasem kremowa. Łuski na skokach są różowe lub czerwonawe, oczy czarne. Barwa nagiej pofałdowanej skóry głowy i szyi, układ i kształt korali i wisiorka są podobne jak u innych ptaków. Ciężar ciała. Przewidziana przez twórców rasy waga żywa indyków Beltsville jest następująca: samce półroczne 9,5 kg, roczne 10,5 kg, a trzyletnie 11,5; samice odpowiednio — 5, 5,5 i 6 kg. W naszych warunkach indyki o takim ciężarze nie mogą być uważane za drobne. Wychowane u nas indyki tej rasy, [czytaj dalej]

Nazwa tej rasy pochodzi od amerykańskiej stacji doświadczalnej, w której została wyhodowana. W 1960 r. importowano indyki Beltsville do Polski. Według dotychczasowych obserwacji rasa ta aklimatyzuje się u nas dobrze. Pokrój i ubarwienie. Indyki Beltsville (rys. 2.33 i 2.34) są przedstawicielami najmniejszej z amerykańskich ras, mają dość krępą budowę i stosunkowo długi mostek obficie umięśniony (mięso białe). Upierzenie rasy Beltsville jest czysto białe z wyjątkiem pędzla u nasady szyi, który jest kruczoczarny. Żółty odcień upierzenia nie jest pożądany, gdyż w przemyśle zdobniczym używa się białych piór indyczych. Barwa skóry jest biała, czasem kremowa. Łuski na skokach są różowe lub czerwonawe, oczy czarne. Barwa nagiej pofałdowanej skóry głowy i szyi, układ i kształt korali i wisiorka są podobne jak u innych ptaków. Ciężar ciała. Przewidziana przez twórców rasy waga żywa indyków Beltsville jest następująca: samce półroczne 9,5 kg, roczne 10,5 kg, a trzyletnie 11,5; samice odpowiednio — 5, 5,5 i 6 kg. W naszych warunkach indyki o takim ciężarze nie mogą być uważane za drobne. Wychowane u nas indyki tej rasy, [czytaj dalej]

czytaj dalej

Indyki Broad Breasted White (BBW) powstały w USA z krzyżowania Białych Holenderskich z indykami Bronz Szerokopierśnymi. Udoskonalaniem rasy BBW i produkcją piskląt zajmuje się obecnie wiele przedsiębiorstw hodowlanych. Prowadzi się mieszańcowanie mniej lub więcej zinbredowanych linii metodami opisanymi w dziale dotyczącym hodowli kur. Z krajów Demokracji Ludowej Bułgaria importowała indyki BBW już w 1961 r., ma więc bogate doświadczenie hodowlane. Warunki aklimatyzacji nie wpłynęły ujemnie na wydajność nieśną, która utrzymuje się na poziomie 80—90 jaj, natomiast ciężar wyrośniętych indorów, który wynosił u importów wychowanych w Bułgarii ponad 14 kg, obniżył się stopniowo o kilkanaście procent. Do Polski importowano rasę Broad Breasted White z Anglii w 1966 r. Bazą pracy hodowlanej jest ferma PGR Głaznów (pow. kutnowski). Prowadzi się tam wyłącznie unasienianie sztuczne i uzyskuje (wg A. Ponińskiej, 1968) około 90% jaj zapłodnionych oraz 50—60 piskląt od nioski. W pracy hodowlanej dąży się do wyodrębnienia rodu matecznego o wysokiej nieśności przy niskim ciężarze ciała oraz rodu ojcowskiego o dużych rozmiarach [czytaj dalej]

Indyki Broad Breasted White (BBW) powstały w USA z krzyżowania Białych Holenderskich z indykami Bronz Szerokopierśnymi. Udoskonalaniem rasy BBW i produkcją piskląt zajmuje się obecnie wiele przedsiębiorstw hodowlanych. Prowadzi się mieszańcowanie mniej lub więcej zinbredowanych linii metodami opisanymi w dziale dotyczącym hodowli kur. Z krajów Demokracji Ludowej Bułgaria importowała indyki BBW już w 1961 r., ma więc bogate doświadczenie hodowlane. Warunki aklimatyzacji nie wpłynęły ujemnie na wydajność nieśną, która utrzymuje się na poziomie 80—90 jaj, natomiast ciężar wyrośniętych indorów, który wynosił u importów wychowanych w Bułgarii ponad 14 kg, obniżył się stopniowo o kilkanaście procent. Do Polski importowano rasę Broad Breasted White z Anglii w 1966 r. Bazą pracy hodowlanej jest ferma PGR Głaznów (pow. kutnowski). Prowadzi się tam wyłącznie unasienianie sztuczne i uzyskuje (wg A. Ponińskiej, 1968) około 90% jaj zapłodnionych oraz 50—60 piskląt od nioski. W pracy hodowlanej dąży się do wyodrębnienia rodu matecznego o wysokiej nieśności przy niskim ciężarze ciała oraz rodu ojcowskiego o dużych rozmiarach [czytaj dalej]

czytaj dalej

Rasę tę wytworzono około 40 lat temu w Stanach Zjednoczonych Ameryki z indyków rasy Standardbred Bronze bez domieszki innych ras dzięki umiejętnej  pracy  hodowlano-selekcyjnej, przy jednoczesnym  stworzeniu im optymalnych warunków chowu. Rasę tę nazwano Broad Breasted Bronze (w skrócie — BBB). Na ilustracjach dotyczących tej rasy przedstawiono 8-dniowe pisklę i 5-dniowe indyczęta . Do Polski pierwsze indyki rasy Bronz Szerokopierśny zostały sprowadzone w 1960 r. i zaaklimatyzowały się dość prędko. Założono dwie zamknięte hodowle zarodowe, z których jedną zlokalizowano w woj. lubelskim (PGR Niezabitów), drugą w zielonogórskim (PGR Siedlisko). Materiał rozpłodowy ulokowany w każdej z ferm pochodził z innej hodowli angielskiej. Pokrój i ubarwienie. Pod względem ubarwienia nie ma u indyków rasy Bronz Szerokopierśny w porównaniu z tzw. standardowymi żadnej różnicy. Od indyków rasy Bronz Standard, nie selekcjonowanej w tym kierunku, różnią się nie tylko większym ciężarem ciała, ale przede wszystkim lepiej umięśnionym mostkiem i udami. Stopień rozwoju umięśnienia i sposób osadzenia oraz obfitość mięsa są przewidziane [czytaj dalej]

Rasę tę wytworzono około 40 lat temu w Stanach Zjednoczonych Ameryki z indyków rasy Standardbred Bronze bez domieszki innych ras dzięki umiejętnej  pracy  hodowlano-selekcyjnej, przy jednoczesnym  stworzeniu im optymalnych warunków chowu. Rasę tę nazwano Broad Breasted Bronze (w skrócie — BBB). Na ilustracjach dotyczących tej rasy przedstawiono 8-dniowe pisklę i 5-dniowe indyczęta . Do Polski pierwsze indyki rasy Bronz Szerokopierśny zostały sprowadzone w 1960 r. i zaaklimatyzowały się dość prędko. Założono dwie zamknięte hodowle zarodowe, z których jedną zlokalizowano w woj. lubelskim (PGR Niezabitów), drugą w zielonogórskim (PGR Siedlisko). Materiał rozpłodowy ulokowany w każdej z ferm pochodził z innej hodowli angielskiej. Pokrój i ubarwienie. Pod względem ubarwienia nie ma u indyków rasy Bronz Szerokopierśny w porównaniu z tzw. standardowymi żadnej różnicy. Od indyków rasy Bronz Standard, nie selekcjonowanej w tym kierunku, różnią się nie tylko większym ciężarem ciała, ale przede wszystkim lepiej umięśnionym mostkiem i udami. Stopień rozwoju umięśnienia i sposób osadzenia oraz obfitość mięsa są przewidziane [czytaj dalej]

czytaj dalej

Indyki Bronz, w USA zwane Standardbred Bronze, w Anglii — American Mammoth Bronze, zachowały pod względem upierzenia i cech budowy podobieństwo do pierwotnego typu indyka dzikiego. Pokrój i ubarwienie. Barwa upierzenia na piersi, szyi i grzbiecie jest czarna, mieniąca się kolorem zielonozłotym lub fioletowomiedzianym. Każde pióro na piersi ozdobione jest czarną, aksamitną obwódką. Na złożonym skrzydle uwydatnia się szeroki, poprzeczny, lśniący pas barwy kasztanowooliwkowej, oddzielony od lotek czarnym, wąskim pasemkiem. Lotki są brudnobiałe z wyraźnym poprzecznym prążkowaniem. Pióra pokrywowe ogona mają kasztanową lub brudnobiałą obwódkę. Sterówki są bardzo szerokie, ciemne, delikatnie prążkowane z szarobrunatną obwódką na końcu. Skrzydła indyków rasy Bronz, jak zresztą i innych ras, są zaokrąglone, dość krótkie, silne; najdłuższa jest szósta lotka. W ogonie indyk ma 18 sterówek; samiec podczas tokowania rozpościera je wachlarzowato. Brodawko-wato pofałdowana skóra, barwy niebieskoczerwonej, pokrywa głowę i górną, nie opierzoną, część szyi. U nasady dzioba znajduje się wyrostek skórny (wisiorek), który — gdy [czytaj dalej]

Indyki Bronz, w USA zwane Standardbred Bronze, w Anglii — American Mammoth Bronze, zachowały pod względem upierzenia i cech budowy podobieństwo do pierwotnego typu indyka dzikiego. Pokrój i ubarwienie. Barwa upierzenia na piersi, szyi i grzbiecie jest czarna, mieniąca się kolorem zielonozłotym lub fioletowomiedzianym. Każde pióro na piersi ozdobione jest czarną, aksamitną obwódką. Na złożonym skrzydle uwydatnia się szeroki, poprzeczny, lśniący pas barwy kasztanowooliwkowej, oddzielony od lotek czarnym, wąskim pasemkiem. Lotki są brudnobiałe z wyraźnym poprzecznym prążkowaniem. Pióra pokrywowe ogona mają kasztanową lub brudnobiałą obwódkę. Sterówki są bardzo szerokie, ciemne, delikatnie prążkowane z szarobrunatną obwódką na końcu. Skrzydła indyków rasy Bronz, jak zresztą i innych ras, są zaokrąglone, dość krótkie, silne; najdłuższa jest szósta lotka. W ogonie indyk ma 18 sterówek; samiec podczas tokowania rozpościera je wachlarzowato. Brodawko-wato pofałdowana skóra, barwy niebieskoczerwonej, pokrywa głowę i górną, nie opierzoną, część szyi. U nasady dzioba znajduje się wyrostek skórny (wisiorek), który — gdy [czytaj dalej]

czytaj dalej

Krótkotrwałe udomowienie nie zdołało zmienić w większym stopniu cech zewnętrznych indyka. Zmiany, które w nim zaszły, polegają przede wszystkim na zmianie barwy upierzenia, częściowej utracie chęci i zdolności do lotu oraz na obfitszym umięśnieniu, połączonym jednak ze zwiotczeniem mięśni. Dopiero w ostatnim czterdziestoleciu zostały wyodrębnione grupy ras różniące się użytkowością. Na skutek stworzenia wielu pokoleniom dobrych warunków żywienia, przy równoczesnym umiejętnym doborze hodowlanym, znacznie poprawiono w ostatnich latach nieśność indyczek oraz stworzono rasy o wybitnej wydajności mięsnej. Ponieważ jednak jaj tego gatunku ptactwa nie produkuje się w celach konsumpcyjnych, przeto wyodrębnienie grup rasowych o określonej użytkowości mięsnej lub nieśnej nie miałoby uzasadnienia. Hodowane w naszym kraju indyki bezrasowe nie odznaczają się żadnymi charakterystycznymi właściwościami. Nie wytworzyły się też u nas lokalne rasy lub odmiany. Indyki bezrasowe miewają różne upierzenie, zwykle ciemne, rzadziej nakrapiane lub czysto białe. U indyków ciemno ubarwionych upierzenie ma przeważnie szary odcień, a pióra na [czytaj dalej]

Krótkotrwałe udomowienie nie zdołało zmienić w większym stopniu cech zewnętrznych indyka. Zmiany, które w nim zaszły, polegają przede wszystkim na zmianie barwy upierzenia, częściowej utracie chęci i zdolności do lotu oraz na obfitszym umięśnieniu, połączonym jednak ze zwiotczeniem mięśni. Dopiero w ostatnim czterdziestoleciu zostały wyodrębnione grupy ras różniące się użytkowością. Na skutek stworzenia wielu pokoleniom dobrych warunków żywienia, przy równoczesnym umiejętnym doborze hodowlanym, znacznie poprawiono w ostatnich latach nieśność indyczek oraz stworzono rasy o wybitnej wydajności mięsnej. Ponieważ jednak jaj tego gatunku ptactwa nie produkuje się w celach konsumpcyjnych, przeto wyodrębnienie grup rasowych o określonej użytkowości mięsnej lub nieśnej nie miałoby uzasadnienia. Hodowane w naszym kraju indyki bezrasowe nie odznaczają się żadnymi charakterystycznymi właściwościami. Nie wytworzyły się też u nas lokalne rasy lub odmiany. Indyki bezrasowe miewają różne upierzenie, zwykle ciemne, rzadziej nakrapiane lub czysto białe. U indyków ciemno ubarwionych upierzenie ma przeważnie szary odcień, a pióra na [czytaj dalej]

czytaj dalej